به من که سبزبوده ام

به من که زرد میشوم

به من که گرم بوده ام

به من که سرد میشوم

به من که تار بوده ام

به من که پود میشوم

به من که بود بوده ام،

به من که دود میشوم...

به من که بی بهار تو

خموش و بی ترانه ام

به من که بی نگاه تو

درخت بی جوانه ام...

پ.ن: از شعرهای محبوب نوجوانی که متاسفانه نام شاعرش رو فراموش کردم