قرآن کتابی است که نام بیش از 70 سوره اش از مسائل انسانی گرفته شده است

  و بیش از 30 سوره اش از پدیده های مادی و تنها 2 سوره اش از عبادات!

 آن هم حج و نماز !

کتابی است که شماره آیات جهادش با آیات عبادتش قابل قیاس نیست...

این کتاب از آن روزی که به حیله دشمن و به جهل دوست لایش را بستند، 

لایه اش مصرف پیدا کرد و وقتی متنش متروک شد، جلدش رواج یافت 

و از آن هنگام که این کتاب را ــ که خواندنی نام دارد ــ دیگر نخواندند

 و برای تقدیس و تبرک و اسباب کشی بکار رفت،

 از وقتی که دیگر درمان دردهای فکری و روحی و اجتماعی را از او نخواستند،

 وسیله شفای امراض جسمی چون درد کمر و باد شانه و ... شد

 و چون در بیداری رهایش کردند، بالای سر در خواب گذاشتند 

وبالاخره، اینکه می بینی؛ اکنون در خدمت اموات قرارش داده اند و

نثار روح ارواح گذشتگانش و ندایش از قبرستان های ما به گوش می رسد،


قرآن ! من شرمنده توام اگر از تو آواز مرگی ساخته ام

 که هر وقت در کوچه مان آوازت بلند می شود همه از هم می پرسند " چه کس مرده است؟ "

چه غفلت بزرگی که می پنداریم خدا ترا برای مردگان ما نازل کرده است .

قرآن ! من شرمنده توام اگر ترا از یک نسخه عملی به یک افسانه موزه نشین مبدل کرده ام .

یکی ذوق می کند که ترا بر روی برنج نوشته،‌ یکی ذوق میکند که ترا فرش کرده ،‌

یکی ذوق می کند که ترابا طلا نوشته ،

 ‌یکی به خود می بالد که ترا در کوچک ترین قطع ممکن منتشر کرده و … 

 آیا واقعا خدا ترا فرستاده تا موزه سازی کنیم ؟

قرآن! من شرمنده توام اگر حتی آنان که تو را می خوانند و ترا می شنوند ،‌

آن چنان به پایت می نشینند که خلایق به پای موسیقی های روزمره می نشینند

.. اگر چند آیه از تو را به یک نفس بخوانند مستمعین فریاد می زنند ” احسنت …! ” 

گویی مسابقه نفس است …

قرآن !‌ من شرمنده توام اگر به یک فستیوال مبدل شده ای حفظ کردن تو با شماره صفحه ،

‌خواندن تو آز آخر به اول ،‌یک معرفت است یا یک رکورد گیری؟ 

ای کاش آنان که ترا حفظ کرده اند ، ‌حفظ کنی ، تا این چنین ترا اسباب مسابقات هوش نکنند .

خوشا به حال هر کسی که دلش رحلی است برای تو .

آنان که وقتی ترا می خوانند چنان حظ می کنند ،‌ گویی که قرآن همین الان به ایشان نازل شده است.

 آنچه ما با قرآن کرده ایم تنها بخشی از اسلام است که به صلیب جهالت کشیدیم.